Make your own free website on Tripod.com

Mijn verhaal.

30 jaar ben ik nu. Op mijn tweede jaar heb ik twee maanden in het ziekenhuis gelegen omdat ik geen voedsel binnen kon houden, met mijn amandelen knippen moest ik een week in het ziekenhuis liggen, toen ik 8 was werd ik voor het eerst geopereerd aan mijn been, mijn bovenbeenspieren waren te kort, ik kon dus bijna niet lopen en fietsen ging alleen maar staand. Op mijn tiende werd het andere been geopereerd. Al met al goed gelukt want ik kon weer fietsen en op mijn knieŽn zitten. Op mijn veertiende kreeg ik voor het eerst nek- en schouderklachten en ging naar de fysiotherapeut. Af en toe had ik last van mijn polsen, wat dan naar een paar dagen vanzelf weer over ging.

16 jaar was ik toen ik voor het laatst ben geopereerd, mijn knieschijf zat scheef en werd verwijderd. Al die jaren daarna regelmatig bezoek aan fysiotherapeuten in verband met allerlei klachten, ze hadden me toen eigenlijk al gewaarschuwd dat ik beter niet de verpleging in kon gaan, maar dat was mijn droom en uiteindelijk heb ik die toch verwezenlijkt. 25 was ik toen het steeds slechter ging, ik kreeg last van mijn heupen en rug, maar ook onverklaarbare pijnen door heel mijn lichaam, vele artsenbezoek, maar konden niks vinden, mijn huisarts gaf mij een folder over fibromyalgie, ik heb deze gelezen en vond wel dat mijn klachten erg leken op die in het boekje stonden, maar ja wat moet je ermee. De revalidatiearts zei toen dat het wel mee viel en ook de reumatoloog bevestigde het niet. Nou dan ga ik maar verder en we zien wel, dacht ik bij mezelf. Vorig jaar werden de klachten zo erg dat fatsoenlijk werken er eigenlijk niet meer in zat, ik hield vol, maar sociaal leven was ver over, want als ik gewerkt had, was er van leuke dingen daarna geen sprake meer, ik was te moe. ook in huis kon ik het niet opbrengen iets te doen, dus al het werk kwam aan op mijn partner, die het overigens in veel gevallen niet begreep.

Weer maar eens naar de huisarts, zij stuurde me weer naar de revalidatiearts, omdat ze er bijna zeker van was dat het fibromyalgie was. En inderdaad die bevestigde het. Ik kwam op een wachtlijst om te gaan revalideren, dat duurde lang, ik werkte nog therapeutisch maar iedere keer viel ik weer terug en er was veel onbegrip op mijn werk. Ook bij vrienden en familie, daar heb ik tot nu toe nog het meest moeite mee gehad.

Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar verder, het is niet makkelijk, de verwerking het feit dat ik mijn baan als ziekenverzorgende heb op moeten geven, het accepteren en leren omgaan met de klachten. Ik ben door de revalidatie waar ik nu mee bezig ben al wel een heel stuk vooruit gegaan, ik kan mijn dagen goed indelen, mijn taken verdelen, en kan voor een groot deel het huishouden weer bijhouden. 

De klachten die ik heb zijn zeer uiteenlopend, dit varieert van erge vermoeidheid tot hoofdpijn of allerlei vage pijnen door heel mijn lichaam. wel heb ik door waarschijnlijk het slikken van M.S.M. minder last van ochtendstijfheid, verder slik ik alleen seroxat om mijn emoties en gevoelens een beetje te onderdrukken, en paracetamol als ik echt heel veel pijn heb.

 

 

Tot zover mijn verhaal.